uzanıp öpsem ya seni

Benim Küçük kızım, 

Bak bir ömrün yarısını bitiriyoruz seninle. 

Ne zaman veda edeceğimizi bilmediğimiz hayat yolunda 30 yılı geride bırakıyoruz,

Ne çok ağlıyoruz seninle; acılarımıza, hatıralarımıza, sevinçlerimize, şükürlerimize ve pişmanlıklarımıza..

Bir damla yaş, her daim göz pınarlarımızın kenarında bekliyor sanki!

Ha aktı ha akacak

Çat kapı çalınması gibi kapının,

Zamansız, beklenmedik, çoğu zaman da rahatsız edici.

Benim anlaşılması zor küçük kızım, biliyorsun saatlerce aynı türküyü dinlerdik biz seninle.

Hep aynı sözünde yutkunurduk,

Devrilirdik birbirimizin üzerine,

Ve birbirimize sarılarak.

İnsanın kendini büyütmesi de ne garip şey!

Kendi içini kendine açması; kalabalık sofralarda aslında kadehini herkesle kaldırırken kendisiyle tokuşturması gibi, ne garip! 

İki yanı ağaçlarla kaplı yokuşlu yollarda, içinde tanıdığımız bir avuç insanın dahi olmadığı, parlak ışıklı caddelerinden geçerken, yapayalnız olmanın damakta bıraktığı kekremsi ama insana keyif veren o tadını aldık. 

Bir kaplumbağa gibi, çantamızı sırtımıza alıp -bazen şehirler arası bazen aynı şehrin sokakları arasında- evimizi taşıdık. Sen zannediyordun ki bu yaşlarda ev insanın olduğu yerdir. Değildi. Doyduğu yer, değildi. Sevdiklerinin olduğu yer, değildi. İnsanın evi; kendi içinde, küçük çatılı, tek bacalı, kapısı hep kendine açılan minik bir detaydı. İstersen şehrin en görkemli binalarında, en şık caddelerinde ol kendini bulamadığın hiçbir kapı senin evin değildi. Bazı anlar var, dilimize dökemiyoruz. Kimseye diyemiyoruz. Biz seninle o kadar geç barıştık ki! 30 yılımız başkalarına kendimizi anlatmakla, başkaları tarafından anlaşılmayı beklemekle geçti. Birbirine sırtını dönen ama aslında aynı yöne bakan, günün sonunda avuç içine baktığında acısını senden başka hissedebilenin olmadığını fark ediyorsun. Hayat bazen ağzına bir parmak bal çalıyor, üstüne bir kürek toprak atıyor! Bazen yalvarsan yakarsan da kimse seni duymuyor, duyan dinlemiyor, dinleyen anlamıyor. Bazen ise istemediğin şeyleri altın bir tepside sunuyorlar önüne.

Ama hatırlıyor musun Mersin'de taşıdığımız ilk  evimizin küçük bir bahçesi vardı ve biz o bahçede çamurdan evler yapardık seninle ve abimle bisiklet sürerdik yol kenarlarında ve sanki bir masaldan çıkmıştı annemizin sıcak çorbası ve baştan aşağı şefkatle dolup taşan bir baba -ki sonradan fark ettik hayatımızı değiştirdiğini-  Minnet mi? Şükür mü? Mahcubiyet mi bunun adı? 

Benim Küçük kızım, anlaşılması zor yalnızım

madem buradayım, öyleyse burada parlayayım

Sahi! Uzanıp öpsem ya seni..




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İç Konuşmaları -VII

Resim
 Yaptığın ve düşündüğün onlarca iyi şeyin bazen karşındaki için hiçbir anlam ifade etmediğiyle yüzleşmek zorundasın, bir şey olduğu için değil sadece hatırlatmak istedim. Çözülemeyecek konuları çözmeyi bırakmak da bir çözüm müdür? İnsanın bazen tek ihtiyacı, orada olduğunu bilmektir. Sana yardım etmesi ya da seni düzeltmesi için değil. Her şeyi yoluna sokmak için de değil. Sadece orada, senin yanında durması ve sana yalnız olmadığını hissettirmesi için. İnsan büyüdükçe sevdiği çiçeklere benzer mi? Seni tanıyan birinin seni " koparılmaya kıyılamayacak bir şeye" benzettiğini duysaydın, senin de gönlünün pencereleri açılıp da içine temiz hava dolar mıydı? Gün biterken kırgın hissetmek artık o kadar da yabancı gelmiyor. Akşam yürüyüşlerinden dönerken karşılaştığın ama hiç tanımadığın insanların tanıdık yüzlerini görmek gibi, yaşamak biraz da böyleymiş, yaşamak canımın içiymiş. Sakin sevgimizi çok özledim.  O dinginlik sanki çiçeklerimizi açtıran, bize daha çok hayal kurduran hoş...
Devamı

Denize dökülen bir pınar gibi,

Resim
Ne olduysa o kırmızı monttan sonra oldu , demiştik biz uzun süre. Hayatını alt üst ettin , demişlerdi onlarda. Hayatımın altından cennet suları akıyormuş meğer, kurak bir toprak üstünde yaşarken bundan haberdar değildim. Bu yıl yeni bir yaş aldım, onbir kilo verdim, hayatımda ilk kez bu yıl gittim lunaparka.  İnsanlar eksilttim hayatımdan -yeni insanlara yer açtım- Çok ağladım, çok yürüdüm, çok yazdım. Gün doğumlarını yakaladım. Yağmurlu günlerde şemsiye taşımaktan hiç haz duymuyorum ama ilk kez şemsiyem ile yürüdüm yağmurda. Saçlarım çok uzadı, bir iki tel beyazım bile çıktı.  Kafamın içi aylarca susmadı,  Hem çok konuştum hem hiçbir şey anlatmadım insanlara. Bu yılın kahrını da neşesini de en çok iş arkadaşlarımla bölüştüm. Ne kadar ağladıysam o kadar güldüm. Öyle ki artık ağlanacak şeylere de gülüyoruz. - ve oldukça yüksek ses çıkartarak çalıştığım için üzgünüm, bu da bir çeşit terapi oldu bana - Ankara'ya bu yıl da gidemedim. Taşa döndüm zannederken kalbimde çiçekler...
Devamı

Visse, scrisse, amo

Resim
  Torosların başından bir rüzgar esti, geldi ve benim başımı döndürdü. Senelerdir üzerinde yaşadığımız bu topraklara yabancılaştığımız bir dönemden geçiyoruz biliyorum. Hâlbuki varmış ağaçların kokusu, ben 29'umda öğrenmişim. Başka şeyler hayal etmiştim kendim için.  Mevsimlerden Nisanı mı severdim Mayısı mı unuttum gitti. Bazı lezzetleri unuttum gitti. Bazı tarihler vardı önemi olan, ben hepsini unuttum gitti. Farkında olmadan hafızamın derinliklerinden bir yol açtım da sonu bir akarsuya varıyordu sanki oradan da suya karışıp uzaklaşıyorlardı benden.  Hiç kimseyle konuşmadan sohbet edebildiğimi keşfettim. Dinlediğim o şarkılar,türküler yani o ezgileri yazan  insanlarla anlamadığım bir şekilde bir bağ kuruyorum. Bana bir şeyler anlatıyorlar, en mahrem hikayeleri paylaşıyorlar benimle ve beni alıp yüzyıllar öncesinde bir sofraya götürüyorlar. Konuşuyoruz hikayeler benzer, duygular benzer, aldanışlar, aldatışlar, hayal kırıklıkları.. Yüzyıllar öncesinden başlıyoruz ayn...
Devamı